“Koppeldansen is een teamsport”, zei ooit één van onze trainers. “Net als twee figuren die in een kanootje zitten. Ze doen het samen of ze zwalpen van de ene naar de andere oever.” Hij voegde daar ook nog aan toe dat discussiëren ook al geen zin heeft, integendeel. Je partner maakt je of breekt je en hoe meer frictie er is tussen beiden, hoe stroever het loopt.

Wat gebeurt er dan juist?
Je danst met iemand en je voelt het meteen: dit is geen dialoog. Dit is een soloshow, weliswaar met handcontact, maar zonder echte connectie. Je partner is bezig met stijl, zit helemaal in het ritme en staat zich uit te leven. Dat kan er dan best fantastisch uitzien, maar met jou, als danspartner, wordt geen rekening gehouden. Dat is het moment waarop koppeldans verandert in solodans. En het gekke is: de meeste mensen kunnen er de vinger niet op leggen.

Begrijp ons niet verkeerd: expressie is iets prachtigs… zolang niemand alleen begint te dansen. En voor je denkt dat we tegen styling of persoonlijke expressie zijn: integendeel. Expressie is net één van de mooiste dingen bij dansen. Je lichaam vertelt een verhaal, je duikt in de muziek, je voelt iets. Je partner zíét dat, vóélt dat en pikt erop in. Daar gebeurt het, plots ontstaat er méér voor allebei.

Het probleem begint pas wanneer die expressie zoveel plaats inneemt dat er voor de partner geen ruimte meer overblijft. Die kan dan niet inpikken en verliest de draad. Vergelijk het met spreken zonder te luisteren. Dan is het geen gesprek meer. Dan is het een monoloog. En dat is spijtig genoeg wat er vaak gebeurt op de dansvloer.

Af en toe eens? Geen probleem. Dat overkomt ons allemaal. Maar als het een patroon wordt, als het “wij” systematisch verdrongen wordt door het “ik”, dan klopt de balans niet meer. De dosis maakt het gif.

De simpelste check die er is:
Hoe weet je nu of je “voor jezelf” danst of echt “samen”? Eén vraag volstaat: Voel ik mijn partner nog… of ben ik gewoon met mezelf aan het dansen? Creëren we samen iets… of zitten we elkaar in de weg? Gebeurt het toch eens, dan moet dat jezelf niet kwalijk nemen. Dat zijn geen fouten, dat zijn gewoon gelukkige ongelukjes. Je moet nooit opgeven. Je moet blijven zoeken… en pas dan zal je vinden!

Want vrijheid en expressie in je dans, sluiten je aandacht voor je partner niet uit. De beste dansmomenten die wij ooit hebben gehad, waren net die momenten waar expressie en gevoel voor elkaar, tegelijk aanwezig waren. Net in die balans ontstaat iets dat groter is dan het individu…. en dat is zo bij het dansen, maar evengoed in de rest van je leven.

Koppeldansen moet mensen samenbrengen, niet tegen elkaar op zetten. Er zijn trouwens therapeuten en coaches die koppeldansen precies daarom gebruiken als tool. Omdat het zoals onder een vergrootglas toont hoe we met elkaar omgaan: geven we ruimte of nemen we ze? Ontvangen we, of zenden we alleen?

En dat is fascinerend, want in essentie is koppeldans een soort gemeenschapsritueel: twee mensen die zich, via muziek en beweging, op elkaar afstemmen. Die zich een beetje kwetsbaar maken. Die samen iets creëren dat geen van beiden alleen had kunnen neerzetten.