Toen ik ze dat liet verbeteren, zag ik meer stabiliteit, expressie, souplesse, controle en connectie… alles ging in één klap vooruit. Maar vooral: hun danshouding!
Ze zagen er plots veel jonger, soepeler en sportiever uit.
Gratis inschrijven rechts helemaal onderaan
deze pagina. Je krijgt dan automatisch mail.
Dansen houd je lichaam jong.
Je gebruikt alle spieren in je lichaam. Dat geeft een betere houding en meer lichaamsspanning. Daardoor ga je er beter uitzien en je beter voelen.
Dansen houd je geest jong.
Recent onderzoek laat zien dat dansen vele verschillende delen van de hersenen activeert. Van coördinatie tot cognitief vermogen en van alert zijn tot gelukkig zijn.
Hierna gaan we weer wat dieper in op één van de vele aspecten van koppeldansen, gebruik makend van medische studies, maar zonder in hun complexiteit te vervallen.
Koppeldans is geweldig, dat weten jullie allemaal, maar het is geen wondermiddel, want:
* koppeldans verbetert je houding niet vanzelf.
* koppeldans verbetert je lichaamstonus (lichte spanning) niet vanzelf.
Dansen met een partner VRAAGT net lichaamstonus en een goede houding, maar al dansend verbeter je dat niet automatisch ! Laten we dat even bekijken.
We weten allemaal wat er tegelijk gebeurt tijdens het dansen: leiden en volgen, bewegen, navigeren in de ruimte, timing, de dynamiek van de muziek, je partner doet iets onverwachts, jij reageert daarop, gedachten in je hoofd zoals: “Welke figuur komt hierna?” enzovoort…
Het is gewoon enorm veel tegelijk.
Dingen zoals houding, juiste lichaamstonus, lichaamsbewustzijn, die moeten vanzelf gebeuren, of ze gebeuren niet. Maar in koppeldans krijgen die dingen niet de aandacht die nodig is om echt te verbeteren. Ze draaien wel iets of wat mee, maar op een laag pitje, omdat zoveel andere dingen je aandacht opeisen.
En net daarom blijft die zo belangrijke basis – je lichaamstonus en je houding – vaak onderbelicht. Er wordt misschien wel gezegd dat dansen je actieve houding verbetert. In de praktijk klopt dat niet echt. Het is zelfs omgekeerd: je hebt die actieve houding nodig om goed te kunnen dansen.
Waarom is dat zo belangrijk?
Zonder lichaamstonus kan je niet soepel, gecontroleerd en precies bewegen. Niet alleen, en al zeker niet met een partner. Zonder de juiste opspanning ben je als een zeil zonder wind.
De meeste beginnende dansers hebben te weinig lichaamstonus, komt daar de stress bij van moeilijke choreo, dan worden ze te gespannen en stijf.
De magie zit in het midden, in een actieve, gedragen basisspanning die we tonus noemen.
Die midden zone moet je los van het dansen activeren. Je moet je lichaam daarop trainen en het ELKE DAG herinneren aan wat je eraan zal vragen tijdens het dansen. In het Engels noemen ze dat Core Strenght, of zeg maar de stabiliteit van je romp door getrainde buik- en rugspieren.
Belangrijk:
Lichaamstonus trainen tijdens het dansen is eigenlijk een illusie. Tijdens het dansen ben je bezig met… dansen. Niet met basisprincipes zoals houding of spanning. Die moeten automatisch meedraaien. Je autopiloot moet dat overnemen. Je hoofd heeft al werk genoeg.
Wat kan je dan doen?
Zoek in je dagelijkse leven momenten waarop je meerdere keren per dag bewust op de bal van je voeten gaat staan en dat ook even volhoudt. Klassiekers: tanden poetsen, in de rij staan, wachten op tram of bus, enzovoort. Daar hadden we het al over in een vorige nieuwsbrief.
Vergeten? Mail ons en we sturen je de tekst weer toe.
Pas als je dat in het dagelijks leven regelmatig doet, is de kans groter dat het ook in je dans zit. Je lichaam is zoals een instrument: als je het pas stemt op het podium, ben je te laat. Hier zijn geen shortcuts.
Het mooie aan focussen op die actieve basistonus, is dat niet alleen je dans er beter van wordt. Je vitaliteit gaat erop vooruit, je lichaamsgevoel verbetert, je stofwisseling krijgt een boost. Je voelt je gewoon beter in je vel.
Pro-tip:
Dans eenvoudige passen, op een rustig tempo. Liefst alleen, maar met partner kan ook. Hou het simpel. Zo kan je je houding en tonus continu in het oog houden. Hoe complexer je danst, hoe sneller de muziek, hoe sneller je terug in “zombiemodus” schiet: niet meer bewust, niet meer gecontroleerd.
Het klinkt simpel, maar het is allesbehalve eenvoudig als je het echt probeert.
Dus:
Sta je nu op en probeer je het? Of blijft het bij de theorie? Dat zou toch zonde zijn.
Heb je aan- of opmerkingen over deze nieuwsbrief, dan horen we dat supergraag op: info@dansclub.be
Met swingende groeten, Lily en Frank
En eeuuhh, je weet het hé: Blijf Gezond - Blijf Happy - Blijf Dansen
Zullen we starten met een stukje danshumor? Wat is een optimist? Iemand die denkt dat een stap achteruit zetten, na net een stap vooruit gezet te hebben, geen fiasco is, maar een Chachacha…
Koppeldans of soloshow met handcontact?
Onlangs bespraken Lily en ik wat Peter Kanne geschreven heeft over de verschuiving van collectief denken naar extreem individualisme en hoe hij aantoont dat dit doorgeschoten individualisme onze weerbaarheid ondermijnt.
Hij had het dus over iets dat ons meteen deed denken aan koppeldansen: individualisme versus samenwerking. Wanneer is het “wij” belangrijk en wanneer staat het “ik” ons dansen gewoon in de weg? Dat is namelijk wat er op elke dansvloer gebeurt. Wanneer wordt “wij” plots “ik” en wanneer komt dan die “wij” onder druk te staan?
“Koppeldansen is een teamsport”, zei ooit één van onze trainers. “Net als twee figuren die in een kanootje zitten. Ze doen het samen of ze zwalpen van de ene naar de andere oever.” Hij voegde daar ook nog aan toe dat discussiëren ook al geen zin heeft, integendeel. Je partner maakt je of breekt je en hoe meer frictie er is tussen beiden, hoe stroever het loopt.
Wat gebeurt er dan juist?
Je danst met iemand en je voelt het meteen: dit is geen dialoog. Dit is een soloshow, weliswaar met handcontact, maar zonder echte connectie. Je partner is bezig met stijl, zit helemaal in het ritme en staat zich uit te leven. Dat kan er dan best fantastisch uitzien, maar met jou, als danspartner, wordt geen rekening gehouden. Dat is het moment waarop koppeldans verandert in solodans. En het gekke is: de meeste mensen kunnen er de vinger niet op leggen.
Begrijp ons niet verkeerd: expressie is iets prachtigs… zolang niemand alleen begint te dansen. En voor je denkt dat we tegen styling of persoonlijke expressie zijn: integendeel. Expressie is net één van de mooiste dingen bij dansen. Je lichaam vertelt een verhaal, je duikt in de muziek, je voelt iets. Je partner zíét dat, vóélt dat en pikt erop in. Daar gebeurt het, plots ontstaat er méér voor allebei.
Het probleem begint pas wanneer die expressie zoveel plaats inneemt dat er voor de partner geen ruimte meer overblijft. Die kan dan niet inpikken en verliest de draad. Vergelijk het met spreken zonder te luisteren. Dan is het geen gesprek meer. Dan is het een monoloog. En dat is spijtig genoeg wat er vaak gebeurt op de dansvloer.
Af en toe eens? Geen probleem. Dat overkomt ons allemaal. Maar als het een patroon wordt, als het “wij” systematisch verdrongen wordt door het “ik”, dan klopt de balans niet meer. De dosis maakt het gif.
De simpelste check die er is
Hoe weet je nu of je “voor jezelf” danst of echt “samen”? Eén vraag volstaat: Voel ik mijn partner nog… of ben ik gewoon met mezelf aan het dansen? Creëren we samen iets… of zitten we elkaar in de weg? Gebeurt het toch eens, dan moet dat jezelf niet kwalijk nemen. Dat zijn geen fouten, dat zijn gewoon gelukkige ongelukjes. Je moet nooit opgeven. Je moet blijven zoeken… en pas dan zal je vinden!
Want vrijheid en expressie in je dans, sluiten je aandacht voor je partner niet uit. De beste dansmomenten die wij ooit hebben gehad, waren net die momenten waar expressie en gevoel voor elkaar, tegelijk aanwezig waren. Net in die balans ontstaat iets dat groter is dan het individu…. en dat is zo bij het dansen, maar evengoed in de rest van je leven.
Koppeldansen moet mensen samenbrengen, niet tegen elkaar op zetten. Er zijn trouwens therapeuten en coaches die koppeldansen precies daarom gebruiken als tool. Omdat het zoals onder een vergrootglas toont hoe we met elkaar omgaan: geven we ruimte of nemen we ze? Ontvangen we, of zenden we alleen?
En dat is fascinerend, want in essentie is koppeldans een soort gemeenschapsritueel: twee mensen die zich, via muziek en beweging, op elkaar afstemmen. Die zich een beetje kwetsbaar maken. Die samen iets creëren dat geen van beiden alleen had kunnen neerzetten.
Kort gezegd:
Je expressie mag er zijn. Je styling mag stralen. Je inleving met de muziek mag vliegen. Werk daar gerust aan, ontwikkel dat verder. Maar het wordt pas echt magisch wanneer dat het “wij” dient en niet alleen het “ik”.
Dus bij je volgende dans: Geniet van je expressie en stel jezelf tussendoor even de vraag: “wat doet dat eigenlijk voor mijn partner?” Dan kunnen jullie er samen nog veel meer plezier aan beleven… en er tegelijk nog beter uitzien ook.
Heb je aan- of opmerkingen over deze nieuwsbrief, dan horen we dat supergraag op:
info@dansclub.be
Onze website werkt weer !!! Uiteindelijk hebben we de “s” van “secure” (veilig) kunnen inbouwen, met dank aan Wouter Pinkhof, van pc-hulp.com. (klik om contact te maken) Onze website staat nu op:
https://www.dansclub.be
Met swingende groeten, Lily en Frank
En eeuuhh, je weet het hé: Blijf Gezond - Blijf Happy - Blijf Dansen
Beste dansliefhebber,
wat zegt je de datum hierboven?
Sorry, maar ik kon het niet laten om te beginnen met een 1 april grapje. Het gaat hieronder wel degelijk over het goede en het slechte, maar daar stopt alle vergelijking.
Lily en ik wilden ooit de versimpelaars worden van de ons geliefde ballroom en latin dansen, onwetend als we waren over de hardnekkigheid van gewoontegedrag en de weerstand tegen verandering. Waarom zou men iets simpel maken als hun verdienmodel juist steunt op het ingewikkeld houden. Brave mensen kunnen dan netjes cursus na cursus blijven volgen en de leraar kan jaar na jaar hetzelfde blijven geven. Net daarom hebben wij, lekker tegen de stroom in, onze Easy Dancing Methode ontwikkeld. En daarop bouwen we daar nu verder aan met onze Social Dancing Ateliers.
The “Bad” heeft ons vriendelijk — enfin ja — buiten gekegeld uit ons dansparadijsje in Tielrode. The “Good” dacht: “Allez, we zullen die mensen nog een kans geven”, en voilà: Lokeren. Even later kwam daar Etterbeek bij. Mogelijk volgen nog wat anderen, of krijgen we de kans om nieuwe versimpelaars op te leiden. Interesse? Je weet ons te vinden.
Blijkt dus dat je dat echte serendipiteit kan noemen: je bent iets aan het zoeken, komt met iets anders naar huis… en tot je eigen verbazing is dat nog beter ook. Of hoe je ergens buiten vliegt en er uiteindelijk toch sterker uitkomt.
Einde van het grapje. Start van de echte inhoud van deze nieuwsbrief.
Die ene zin van Oostenrijkse psycholoog en auteur Michael Lehofer kwam echt binnen. En plots zagen Lily en ik zóveel parallellen met koppeldansen, dat we niet anders konden dan deze nieuwsbrief eraan te wijden.
Lehofer schetst een samenleving vol overvloed en toch vol frustratie. Zijn term daarvoor: “Verwenning als spiegel van verwaarlozing.” Mensen krijgen niet wat ze écht nodig hebben. In de plaats krijgen ze surrogaten. Snel beschikbaar. Altijd meer van hetzelfde.
Het gevolg? Oververzadiging, maar tegelijk een innerlijke leegte.
De link met koppeldans:
Eindeloos figuren leren. Altijd nog eentje erbij.
Maar het dansgevoel? Dat komt er niet meer van.
Je danst meer, maar geniet minder. Dat kan geen toeval zijn.
Lehofer reikt een verrassende uitweg aan: “Minder als weg naar meer.”
Als we bewust iets laten vallen, krijgen we ruimte voor andere dingen. Om dieper van iets te genieten en om dat echt te beleven.
Op de dansvloer vertaald: Als we al die moeilijke choreo even aan de kant laten, ook al is het maar even, ontstaat er plots ruimte.
Ruimte om je eigen beweging te voelen.
Ruimte om je partner aan te voelen.
Ruimte om de muziek te beleven.
Hij heeft het ook over verslaving.
En dat kwam nog dieper binnen: “Verslaving is één van de belangrijkste manieren om je leven te missen, omdat je de wereld niet meer ziet zoals ze is.”
En ook: “Wat verslavend werkt, wordt dat vooral als het makkelijk beschikbaar is. Dat tonen alle studies aan.”
Eindeloze choreografie zonder echte substantie en gevoel? Die vind je overal. In elke YouTube video. In elke Instagram post. In (bijna) elke dansschool of -club. Makkelijk te krijgen. In overvloed. Zoals snoep op de kermis.
Echte en blijvende inhoud daarentegen? Veel te zeldzaam. Er wordt veel over gepraat, maar te weinig ervan omgezet in daden. Want dat is de moeilijkere weg. Lily en ik proberen die al jaren uit. En eerlijk? Het was één van de beste keuzes die we ooit maakten. Voor ons bestaat er nu gewoon geen alternatief meer.
Lehofer spreekt ook over diepgang
Niet van alles een beetje proeven aan de oppervlakte, maar één ding echt uitdiepen. Het grondig verkennen. Daar zit de echte inhoud.
En dan zegt hij iets waar we allebei om moesten glimlachen: “In de diepte gaan is zwaar en soms moeilijk. Aan de oppervlakte blijven is dat niet, maar wordt na verloop van tijd gewoon vervelend. De kunst is om met beide om te kunnen gaan.”
Ons motto is al jaren: levensvreugde met kwaliteit, niet met kwantiteit. Gebruik de variaties die je al hebt en ontwikkel die verder. Vergelijk het met een prachtig gerenoveerd huis, dat kan oud karakter combineren met moderne looks. Is dat resultaat niet beter dan steriel beton? Gun jezelf het plezier om ontspannen op de dansvloer te staan. Gebruik gekende stukken en renoveer die met wat onze Social Dancing je meegeeft.
Het kan ook perfect naast elkaar bestaan. En zelfs dankzij elkaar. Want leven – en dus ook koppeldans – is nooit het ene of het andere. Het is een totaalervaring van ogenschijnlijk tegengestelde facetten. En net die rijkdom maakt er een prachtige symfonie van.
We wensen jullie de kracht en de goesting om al die facetten van dansen te ontdekken en er het mooiste uit te halen. Voor jezelf. En voor iedereen met wie je danst.
Heb je aan- of opmerkingen over deze nieuwsbrief, dan horen we dat graag op:
info@dansclub.be
Oh… ja… tussen haakjes… onze website werkt weer !!! Uiteindelijk hebben we de “s” van “secure” (veilig) kunnen inbouwen, met dank aan Wouter Pinkhof, van pc-hulp.com. (klik om contact te maken) Onze website staat nu op:
https://www.dansclub.be
Met swingende groeten, Lily en Frank
En eeuuhh, je weet het hé: Blijf Gezond - Blijf Happy - Blijf Dansen
“Schouders naar beneden !”
“Borst vooruit !”
“Hoofd omhoog !”
Hoe vaak heb je dat al niet gehoord in de dansles? Helaas helpt dat allemaal weinig en het is ook lang niet volledig! Daarom vertel ik je vandaag de volle waarheid over de juiste danshouding.
Als coach zag ik het jarenlang met pure frustratie aan, want sommige van mijn danskoppels zagen eruit als een kapstok:
• Geen houding.
• Geen souplesse.
• Geen elegantie.
En dat was natuurlijk niet hun fout, maar de mijne omdat ik niet wist wat te doen om hen te verbeteren. Eerst dacht ik aan de volgende punten:
• hun hoofd is het probleem
• hun rug is te zwak
• hun schouders moeten anders
• of misschien zit het wel “tussen hun oren”?
Ik probeerde dus telkens bovenaan iets te corrigeren. En net dat maakte alles erger. Elke keer ik hen “recht” probeerde te zetten, verstijfden ze compleet. Ik dacht: oké, ze staan nu wel recht, maar bewegen doen ze amper. Alles zag er stijf uit, en hun dans verbeterde niet, integendeel.
Tot ik het plots begreep: het probleem zat niet aan hun bovenkant. Niet in hun hoofd. Niet in hun rug en niet in hun schouders. Het probleem zat veel lager. Het was een gebrek aan… druk in de vloer.
Ze zagen er plots veel jonger, soepeler en sportiever uit.
Niet stijf, maar levendig, beweeglijk, natuurlijk...
En vooral: functioneel, comfortabel en visueel veel beter.
Maar opgelet! Hier maken veel mensen een inschattingsfoutje. Je drukt niet in de vloer om recht te staan. Je duwt jezelf niet weg van de grond. Het is net omgekeerd. Je drukt met je voeten in de vloer en daardoor komt je borstkas vanzelf lichtjes omhoog.
• Niet geforceerd.
• Niet vastgehouden.
• Maar gedragen door spieractiviteit.
Concreet: druk via je benen en je voeten, vooral via de bal van je voet, in de grond.
En plots gebeurt dit:
• Je wervelkolom wordt langer. Ik noem dat “luchtig”.
• Je voelt je vrij. Beweeglijk. Veilig.
• Je borstkas krijgt ruimte.
• Je hoofd voelt plots licht in plaats van zwaar.
• Je schouders ontspannen vanzelf.
• En dat allemaal zonder dat je elk lichaamsdeel apart moet “zetten”.
Belangrijk om te onthouden: Houding is geen toestand. Houding is een actief proces. En vóór we naar oefeningen gaan, is er één cruciale vraag:
Niet: hoe ziet het er uit?
Maar: Hoe voelt het als het juist zit?
Hoe voelt je houding nu aan?
En hoe voelt ze aan mét druk in de vloer.
Dat verschil, dat gevoel, is wat je moet trainen. Niet de look ! Die komt vanzelf.
Probeer dit eens:
• Ga op de bal van je voeten staan.
• Ontspan je knieën.
• Ontspan jezelf.
• Druk nu actief met je bal van de voet in de grond.
• Voel hoe je borstkas zich héél licht
van de vloer verwijdert.
Niet overdrijven! Je kan dat wel eens doen om het verschil te voelen. Het juiste gevoel is dit: je wervelkolom wordt iets langer en er komt ruimte tussen de wervels.
Hoe weet je dat het juist zit? Als je nog los kan bewegen, je lichaam ritmisch golvend zonder ongemak, dan zit je goed.
Voelt het stijf? Dan sta je waarschijnlijk op je hielen of duw je te hard je borstkas te omhoog. Oh ja, en blijf ademen… of je krijgt andere problemen…
Wat kan helpen, is niets proberen te doen met je hoofd of je met schouders. Focus enkel op die druk in de vloer. En de rest… lijnt zich bijna altijd vanzelf uit. De sleutel is de lichaamsspanning (toning) die daardoor ontstaat. Als je blijft drukken en ondertussen kleine stapjes maakt, merk je hoe alles samenvalt:
• Het hoofd boven de schouders.
• De schouders boven de heupen.
• De heupen boven de voeten.
En alles gedragen door de bal van je voet… niet door de hielen. Want we willen geen mooie houding voor een foto. We willen een houding waarmee we kunnen bewegen.
Dus die moet automatisch worden:
STAP 1: voelen wat je moet doen
STAP2: dat toepassen in je dansen.
Begin simpel. Bijvoorbeeld met zijstappen links en rechts. Niet om perfect te dansen, maar om te voelen hoe je houding blijft leven terwijl je beweegt.
Laat je armen niet hangen. Alles blijft actief. Je blijft jezelf van de vloer “wegdragen” via je voeten en daardoor blijft je wervelkolom functioneel opgericht. Speel eens met dit verschil: even terug naar je oude houding… en dan opnieuw activeren. Zo leer je exact wat je moet doen. Kijk ook in een spiegel als dat kan.
Daarna kan je dat toepassen in eenvoudige choreo, zoals een basis Swing of een basis Fox. Niet om de passen te leren, maar om te voelen hoe de druk in de vloer je beweging beter maakt:
• soepeler
• stabieler
• visueel krachtiger
• zonder dat je iets forceert
Om dit echt in je dans te integreren, moet je het ook buiten de dansvloer trainen:
• Bij het zitten.
• Bij het staan.
• Tijdens het wandelen.
Telkens even die druk in de vloer activeren. Zodat je spieren het herkennen en het automatiseren. Pas dan kan je het moeiteloos meenemen in je dans.
En EEUUHH... je weet het hé...
Blijf Gezond - Blijf Happy - Blijf Dansen
Adres: Administratie: Kleine Wouwer 76, 1860 Meise
Links: Lokerse Dansclub
Feedback: Heb je op- of aanmerkingen, dan horen we dat graag: info@dansclub.be 0471 135 643
© Copyright 2025 -Frank en Lily Aerts-Geerinck
Social Dancing Academie
Op deze website
Home
Wat is Social Dancing
De vijf pijlers
Videotime 1 en 2
Videotime 3 en 4
Videotime 5 en 6
Videotime 7
Videotime 8
Videotime 9
Over ons
Nieuwsbrief
Lokerse Dansclub
Dansclub Terpsichore
Nieuwsbrief
inschrijving is gratis
Schrijf in op onze nieuwsbrief: Email invullen en klikken op "Inschrijven"
Designed with Mobirise website template